:.:.: دانشجویان کارشناسی اتاق عمل :.:.:

وحید مقدم سامان

درباره : پزشکی و پیرا پزشکی
صفحه نخست
آرشیو وبلاگ
تماس با نویسنده
پروفایل وحید مقدم سامان
ایمیل مدیر وبلاگ


مطالب اخیر
انجمن کارشناسان اتاق عمل ایران
یک پیشنهاد
انتخاب واحد
توجه توجه توجه توجه توجه توجه توجه توجه توجه توجه توجه توجه توجه توجه توجه توجه توجه توجه
تغذیه کودکان ازتولد تا شش ماهگی
فوايد شير مادر براي نوزاد و مادر
حدس بزن ؟ !
مننژیت و التهاب پرده های مغز
مننژیت
روبو لنز V2 ربات کمک جراح ایرانی

نویسنده
وحید مقدم سامان
حامد نظری
فاطمه حاجی


دسته بندی موضوعی

آرشیو
شهریور 1389
مرداد 1389
تیر 1389
اردیبهشت 1389
فروردین 1389
اسفند 1388
بهمن 1388
دی 1388
آذر 1388
آبان 1388
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387


دوستان
جامعه جراحان ایران
دانشگاه تهران پزشکی
سبزپوشان اتاق عمل
اولین کارشناسان اتاق عمل
کاردان اتاق عمل
اتاق عمل و پرستاری نوین
انجمن کاردانان اتاق عمل
اولین جستجوگر پزشکی
انجمن درمانگران ایران
سبزپوشان اتاق عمل+دندانپزشکی
هوشبری
انجمن فیزیک پزشکی ایران
پورتال علوم پزشکی ایران و جهان
پرستاری
دانشکده پزشکی دانشگاه ملی سنگاپور
بچه های اتاق عمل
فیزیولوژی دکتر قربانعلی زاده
دکتر و پرستار
حقوق شغلی
وبلاگ تخصصی اتاق عمل
بیمارستان امام خمینی
اولین نشریه دانشجویی اتاق عمل
مرکز مقالات مهندسی پزشکی ایران
اتاف عمل بهمن 87 اصفهان
اتاق عمل لنگرود 88
اتاق عمل یزد
اتاق عمل 87 مشهد
ليست وبلاگ ها
قالب وبلاگ
اخبار ايران
اخبار ict
تفريحات اينترنتي
تالارهاي گفتگو
خرید اینترنتی
مدرسه وب

وبلاگ فارسی




بخیه SUTURE

تاریخچه بخیه:

نوشته های بر جا مانده از مصر باستان  تمدن عاشوری (۲۰۰۰ قبل از میلاد) حاکی از ان است که در گذشته های دور از مواد مختلفی جهت بخیه زدن و بستن زخمها استفاده میکردند.وازه بخیه به معنی قرار دادن بافتهای بدن در وضعیت طبیعی تا ترمیم شوند.

مفهوم بخیه زدن در نوشته های بقراط در سال ۴۶۰ قبل از میلاد آمده است.در نوشته های گالن(پزشک یونان باستان) برای اولین با از روده گوسفند برای بخیه استفاده میشده.بعدها رازی (۹۰۰ میلادی) از روده های تابیده شده برای زخمهای شکمی استفاده میشده.در دهه ۱۵۰۰ یلادی آمبرویس پر جراح فرانسوی که در ارتش بود تکنیک بستن زخم را بجای روش داغ کردن استفاه کرد.

بخيه زدن

بخيه زدن بهترين روش براي ترميم پارگي‌هاست. از نخ‌هاي قابل جذب مانند پلي‌گلاکتين 910 (ويکريل)، پلي‌گلي‌کوليک اسيد (دکسون) و پلي‌گلکاپرون 25 (مونوکريل) براي بستن زخم‌هاي عميقي که بايد در چند لايه ترميم شوند، استفاده مي‌گردد. اگرچه اين نخ‌ها با سرعت‌هاي متفاوتي جذب مي‌شوند، معمولا همه آنها نهايتا ظرف 8-4 هفته جذب خواهند شد. نخ نايلون و ساير نخ‌هاي غيرقابل جذب تک‌رشته‌اي (مثل پلي‌پروپيلن [پرولن]) را بايد کشيد. نقش بخيه‌هاي قابل‌ جذب در ترميم زخم‌هاي موجود در نواحي کم‌کشش پوست همچنان در حال بررسي است. به نظر مي‌رسد ميزان باز شدن (dehiscence) زخم، نتايج زيبا‌شناختي و خطر عفونت زخم در بخيه‌هاي قابل جذب با بخيه‌هاي غيرقابل جذب همسان باشد و از طرفي، بخيه‌هاي قابل جذب هزينه‌ـ‌اثربخش‌تر نيز هستند زيرا نيازي به کشيدن آنها نيست. در حال حاضر ديگر از نخ سيلک براي بستن پوست استفاده نمي‌شود (به دليل قدرت کشش‌پذيري[tensile strength] ضعيف و واکنش بافتي زياد).

بهترين نتايج زيباشناختي را مي‌توان با استفاده از ظريف‌ترين نخ بخيه ممکن (بسته به ضخامت پوست موضع و ميزان کشش پوست در محل زخم) به دست آورد. به طور کلي، نخ‌هاي 0-3 و 0-4 براي دوختن زخم‌هاي روي تنه، نخ‌هاي 0-4 يا 0-5 براي دوختن زخم‌هاي روي اندام‌ها و پوست سر و نخ‌هاي 0-5 يا 0-6 براي بخيه کردن زخم‌هاي روي صورت مناسب هستند. در برخي از جمعيت‌ها (با توجه به رنگ مو) مي‌توان براي افتراق نخ بخيه از موي فرد، از نخ‌هاي بخيه آبي‌رنگ استفاده نمود.

پارگي‌هاي مخاطي (مثل پارگي مخاط دهان، زبان يا ناحيه تناسلي) که خونريزي يا عمق قابل‌توجهي دارند و لايه‌هاي عضلاني را درگير ساخته‌اند و يا با پيامدهاي کارکردي يا زيباشناختي مهمي همراه هستند (مثلا ايجاد شکاف در زبان)، بايد ترميم شوند. در اين موارد بايد از نخ‌هاي قابل جذب 0-3 يا 0-4 استفاده کرد.

پس از آماده‌سازي زخم، روش مناسب براي بخيه زدن را بايد انتخاب کرد. زخم عميق و چند لايه را بايد با استفاده از بخيه‌هاي غيرممتد ساده و نخ‌هاي قابل جذب ترميم نمود (شکل1،A).

 


شکل 1. رو شهاي بخيه زدن در ترميم پارگ يهاي پوست. ) A( بخيه غيرممتد ساده؛ ) )B بخيه ممتد ) «بيس بالي C( ؛)» ( بخيه ممتد ساب کوتيکولار.

 

 اکثر زخم‌هاي ديگر را مي‌توان به خوبي با بخيه‌هاي غيرممتد ساده و نخ‌هاي بخيه غيرقابل جذب دوخت. سوزن بخيه را بايد با زاويه 90 درجه وارد پوست کرد و حرکت آن در پوست بايد از راستاي انحناي سوزن تبعيت کند که اين مهم با چرخاندن مچ دست حين ورود و خروج سوزن از پوست محقق مي‌شود. اين روش سبب مي‌شود تا لبه‌هاي زخم رو به بيرون (eversion) قرار گيرند (شکل 2) تا جاي جبراني باشد براي کشش نهايي که در جريان التيام زخم و در اثر ايجاد جوشگاه به وجود مي‌آيد. به طور مرسوم، اولين بخيه معمولا در وسط زخم زده مي‌شود و بقيه بخيه‌ها به صورت قرينه در دو سوي آن زده مي‌شوند تا زخم به طور کامل بسته شود.

 


شکل 2. روش صحيح اجراي يک بخيه غيرممتد ساده به منظور برگرداندن لب ههاي زخم به سمت بيرون. سوزن بخيه بايد با زاويه 90 درجه وارد پوست شود و جهت حرکت آن در پوست در امتداد انحنايش باشد )اين مهم با چرخاندن مچ دست به هنگام بخيه زدن محقق مي شود(.

 

بخيه ماترس افقي(horizontal mattress) (شکل 3) احتمالا بهترين گزينه براي بستن زخم‌هايي است که تحت کشش زياد هستند يا لبه‌هاي آنها از لحاظ عمق برابر نيستند و يا زخم‌هايي که روي پوست شکننده ايجاد شده‌اند، زيرا اين روش سبب مي‌شود کشش ناشي از بخيه در طول لبه زخم پخش شود. بخيه ماترس عمودي(vertical mattress) (شکل 4) بهترين شيوه براي رو به بيرون برگرداندنِ لبه‌هاي زخم در مناطقي است که به طور معمول لبه‌هاي زخم پس از بخيه رو به داخل(inversion) قرار مي‌گيرند (مثل پشت گردن يا قسمت‌هايي از پوست که حالت مقعر دارند).

 


شکل 3. روش بخيه ماترس افقي.

     


شکل 4. روش بخيه ماترس عمودي.

 

 نوعي از بخيه ماترس به نام ماترس نيمه‌مدفون (دوخت گوشه) نيز وجود دارد (شکل 5) که براي بستن لبه‌هاي مثلثي‌شکل ايده‌آل است زيرا سبب اختلال در جريان خون فلاپ پوستي نمي‌شود و از لحاظ نظري به کاهش نکروز نوک زخم مي‌انجامد. بخيه ممتد (runing) (يا به اصطلاح «بيس‌بالي») براي زخم‌هاي طويل و تحت کشش کم مورد استفاده قرار مي‌گيرد (شکل1،B) و بخيه ممتد ساب‌کوتيکولار براي بستن زخم‌هاي کوچک در نواحي کم‌کشش پوست که از نظر زيبايي حايز اهميت هستند (مثلا روي صورت) به کار مي‌رود (شکل1،C). نيازي نيست که انتهاي اين نوع بخيه را با گره جراحي ببنديم بلکه مي‌توانيم از گره‌هاي معمولي يا حتي نوار چسب براي تثبيت آن در محل استفاده کنيم.

 


شکل 5. بخيه ماترس نيمه مدفون )دوخت گوشه(. توجه کنيد که در قسمت فلاپ پوستي، بخيه حالت ساب کوتيکولار پيدا م يکند تا از قطع شدن جريان خون فلاپ جلوگيري شود.

 

پس از آن که ترميم پارگي پايان يافت، زخم را بايد با سالين استريل تميز کرد و به طور مناسب پانسمان نمود. پارگي‌هاي روي مفاصل را مي‌توان به طور موقت آتل گرفت تا هم درد بيمار کمتر گردد و هم به روند التيام زخم کمک شود با وسیله فلزی ا به جای داغ کردن استفاده کرد.

منبع:کتاب مهارتهای بالینی کار در اتاق عمل(سید علی مجیدی) وwww.salamatiran.com

...

       لینک